Blog:
Op bezoek in de woestijn



Half maart ben ik, Reinate, mee geweest op een vlucht naar Bardaï, helemaal in het noorden van Tsjaad. Daar wonen twee Engelse artsen die helpen bij het verder ontwikkelen van een lokaal ziekenhuis. Zij hadden een paar mensen uitgenodigd om eens te komen kijken en met hen mee te denken. Ik ging om te helpen bij het opzetten van een röntgenkamer.

Maandagochtend verzamelden alle passagiers om 5:45h op het vliegveld. We wilden zoveel mogelijk uit onze tijd halen, want we bleven maar 1 nacht. De vlucht wordt opgedeeld in twee stukken. Het eerste stuk is bijna 3 uur vliegen. Dan wordt er bijgetankt en komt het tweede stuk van bijna 2 uur. In totaal ben je dus bijna 5 uur aan het vliegen om in het noorden van Tsjaad te komen! Vijf uur over de woestijn… Mocht je denken dat dat een saai uitzicht geeft, heb je het mis. Het eerste gedeelte is veel zand, maar zodra je noordelijk komt verandert het landschap. Bardaï ligt in het Tibesti-gebergte en dat levert schitterende uitzichten op!

Toen we aankwamen was ook net de lokale röntgenlaborant aangekomen. Hij was met de auto gegaan en had er 4 lange dagen over gedaan.

Relaties zijn erg belangrijk in Tsjaad. We werden dan ook eerst aan alle belangrijke mensen in het ziekenhuis voorgesteld. Na een rondleiding konden we aan de slag. Die middag konden we het röntgenapparaat nog niet uitproberen, dus heb ik me verdiept in de handleidingen en samen hebben we verschillende mogelijkheden besproken.

Ze vonden het erg leuk om ons ook iets te laten zien van het dorp. Het is een groen dorp, midden in de droge woestijn. Veel van de bomen zijn dadelbomen. Volgens mij heb ik nog nooit zulke lekkere dadels gegeten. De tour werd uitgebreid naar net buiten het dorp. Daar zijn rotsen met oude rotstekeningen. Deze tekeningen zouden een paar duizend jaar oud zijn. Heel bijzonder om te zien en het uitzicht was er prachtig.

Na een nacht onder een geweldige sterrenhemel zijn we weer naar het ziekenhuis gegaan.

Nu bleek de generator niet sterk genoeg voor het apparaat. Er is in veel dorpen geen stroomnetwerk. Alles gaat met zonne-energie of met een generator. Hoewel we in de praktijk helaas niet heel veel hebben kunnen doen, was het goed om er te zijn geweest. We weten nu welke vervolgstappen er genomen moeten worden. Daarnaast heb ik de setting van het ziekenhuis gezien en misschien nog wel belangrijker, ik heb de lokale staf ontmoet. Een van de dingen die besproken zijn, is dat ik mogelijk eind van het jaar nog eens terug ga om training te geven. Juist omdat relaties hier erg belangrijk zijn, is het fijn dat ik deze mensen al een keer ontmoet heb!

Voor mij was het een bijzondere ervaring. Het is een plek waar je niet makkelijk komt. Een keer in de paar maanden vliegt MAF er naartoe. De mensen die daar wonen laten dan zoveel mogelijk spullen overkomen. Er zijn veel mensen die er graag een keer naartoe zouden gaan, maar er is niet vaak plek over op deze vluchten. Dat maakt het toch wel extra bijzonder dat ik op deze trip meekon!